5 Things You Should Know About Me

5 Things You Should Know About Me

5 alituntunin sa bahay na dapat sundin para di ako magalit.

Una, dapat lagi may lamang tubig ang ref.

(kaya ko hndi kumain ng 1 buwan pero pag walang tubig, magtago ka na)

Pangalawa, Bawal makalat.

(allergic ako sa dumi at alikabok, OCD ako pag-makalat)

Pangatlo, Magpaalam pag hihiram ng aking gamit 

(kung ayaw mo mging incredible hulk ako)

Pang-apat, Bawal galawin ang aking mga libro.

(nagsawa na ako sa mga humihiram tapos ibabalik ng lukot o may tupi, libro ang isa sa mga pinaka-mahalaga sakin, kung gusto mo makibasa bumili ka, para naman kumita ang book industry)

Pang-lima at pinaka-dapat sundin, Lahat ng pagkain sa ref pwd mo kainin, kahit ubusin mo pa lahat ok lang. Pati beer at alak. Kahit magtake-out ka pa, iluto mo lahat ng gusto mo iluto, kahit magpyesta ka pa! Basta WAG NA WAG NA WAG mo lang gagalawin ang YOGURT KO! 

(kung ayaw mo ng World War 3)

Puwan: Give it to me Baybeh.... I'm Ready

Puwan

A Mini Novel

ni Hedel Cruz

III

Kung minamalas ka nga naman, ang dami daming shit na mangyayari sa buhay mo. Eto na yata yung pinaka rurok. Gumising ako sa loob ng sinehan tapos wala na ang sang-katauhan, tapos eto ngayon. Nung nalaman kong may tao pa, si Brando. Nalow-bat naman itong Iphone na may Hello Kitty.

Mabilis akong bumalik ng mall, malamig na ang hangin. Kita ko sa labas na unti unti nang nagiging pula ang kapaligiran. Maliwanag pero kulay pula ang lahat. Eto na ba yung sinasabi ni Brando? Maliwanag din ang buong mall. Parang normal lang ang lahat, maliban nalang sa kawalan ng nilalang. Dumaan ako sa mga tindahan ng pagkain, wala na ang tubig na kanina ay pumatay sa natustang donut, fried chicken at french fries. Kumuha ako ng tatlong tiramisu sa KFC, tatlong whooper sa burger king at limang kanin sa Jollibee. Ewan, parang panaginip, siguro marami sa atin ang nangangarap na ma-trap sa mall, free for all nga naman, ang sarap gumala sa mall na ikaw lang mag-isa tapos libre lahat. Pakiramdam ko ako si invisible man tapos pwede ako pumunta kahit saang sulok ng mall na walang nakakaalam. Nakabukas ang bawat tindahan. Ako lang mag-isa, pwede kong gawin ang lahat ng gusto ko. Nakakalungkot dahil hindi ako si invisible man at wala akong kasama dito. Creepy. Grabe.

Habang naglilibot sa mall, lumamig lalo ang hangin, hindi ko alam kung dahil sa nakabukas na aircon o ito na yung sinasabi ni brando na hindi ko dapat abutan. Kinabahan ako at dali-daling naghanap ng madilim na lugar. Bakit madilim na lugar? Totoo kayang mas ligtas ako sa madilim na lugar. Heavy, kakaiba, kung sa mga tipikal na napapanood ko sa TV mas ligtas yung tao mula sa mga aswang, kapre, tikbalang at vampire na kumikintab sa maliwanag na lugar at umaatake lang ang kalaban pag mag-isa ka sa madilim, eto ang labo. Kabaliktaran. Anak ng tinapa, nakaka-aning na talaga. Tumatakbvo ako sa hindi ko alam, nagtatago ako sa hindi ko alam, at ang lahat ng pangyayari hindi ko alam. Parang pag-ibig, shet. Parang pag-ibig na hindi mo alam kung saan ka lulugar, labanan ng liwanag at dilim, yung tipong nasa twilightzone ka ng panliligaw, hindi mo alam kung may aabutan kang liwanag na magbibigay ng matamis na oo ng iyong sinisinta, o madilim na rejection.

Kailangan sa madilim ako, sa madilim ako magtago. Paulit ulit kong sinasambit sa utak ko hanbang nagmamadali na maghanap nito. 

Eh kung sa carpark kaya, madilim dun. Pero panu kung may dalang ilaw yung kung sino man yun. 

Eh kung sa sinehan kaya? Dun naman ako nanggaling dati, kung lumipas ang mga panahon na tulog ako habang nangyayari ang lahat ng kababalaghan, tapos ligtas naman akong nakalabas, baka pwede na. Pero paano kung matalino yung mga kalaban at binuksan nila ang ilaw, sa lawak ng sinehan, nakakahingal tumakbo. 

Eh kung sa CR kaya? tapos lock ko nalang yung pinto? Pero nakakabagot dun, panu kung may mumu? Baka una pa akong mamatay sa atake sa puso kapag may lumabas na bata na malaki tyan, itim ang mata at gumagapang na parang si sadako.

Kailangan ko nang mag-isip agad, kailangan kong magtago. Pero gusto ko din makita ang mga mangyayari, ano ba yung sinasabi ni Brando. Sino ba yung mga kalaban. Kailangan ko ng isang lugar na madilim at sarado. Pero madali para makita ko ang mga mangyayari kapag tumirik na ang buwan sa pinaka-itaas. Ano ba ang mangyayari? Sino sila? Ano sila? Bakit sila? Bakit ako? Bakit ako pa ang napunta sa katauyan na ito. 

Habang naghahanap ng madilim na lugar, napadaan ako sa isang sports shop. Ayus ayun may baseball bat. Mahina man ako, pero makakatulong ito. Baka sakali. Dumaan din ako sa hardware. Naghanap ng screwdriver, baka makatulong din. Habang nasa tapat ng isang estante. Ayos. Sakto. Bright Idea. Sana. Sana. 

Isang maliit na tindahan na may salamin at matibay na bakal na pinto na tumutupi at bumababa galing sa taas ang pinasukan ko. Madilim ang loob ng tindahan. Patay ang ilaw pero halatang sinadya, maliliit na ilaw lang mula sa mga make-shift lamp na may artsy arsty design. Sgiuro dahil narin sa kanilang tinitinda. Na binagay nila sa aura ng tindahan. Black. Puro itim na damit. Itim na Pantalon. Itim na plaka ng motor, itim na upuan. Sakto. Kahit hindi ako fan ng mga ganito. Promise, kapag natapos na lahat ng kababalaghan na ito. Pagpapagawa ako nito. Salamat nalang at may tattoo shop dito.

Ibinbaba ko ang bakal na pinto. At saka ikinandado gamit ang mga heavy duty padlock na naharbat ko sa hardware kanina. Nang oks na ang lahat hinarang ko yung nagasabit ako ng mga tindang damit at mga pictures ng tattoo sa salamin sinugurado ko na walang puwang para di makapasok yung ilaw galing sa labas. pinatay ko ang ilaw mula sa loob, nilagyan ng SORRY WE'RE CLOSE sa salamin. Para sure. Di takaw pansin. Di ako lalapitan ng mga kalaban kung sino man sila, baka alam naman nila magbasa. 

Madilim ang buong paligid. Hininga ko lang ang naririnig ko, tahimik sa loob ng tattoo shop. Humiga ako sa likod ng cashier. Dito ako maghihintay. Dito kung saan di umaabot ang liwanag. Eto na malalaman ko na, ano ba ang kinakataukan ni Brando. Ano ba? Sino ba ang mga kalaban. Hihintayin ko ang partirik ng buwan sa pinakamataas. Hihintayin ko. Hawak ang baseball bat nagdasal ako ng mga limang beses. Handa na ako. Handa na ako. Handa na akong malaman kung ano. Sino. Maghihintay ako...

Teka, shit. Nakalimutan ko kumuha ng charger. Anak ng Tinapa! Lecheng Hello Kitty talaga.

(ITUTULOY)

Puwan: Lecheng Hello Kitty

Puwan

A Mini Novel

ni Hedel Cruz

II

Sino ito? Sino ka? Anong nangyare?

Makinig ka, hindi ko masasagot ang lahat ng mga katanungan mo, kahit ako hindi ko alam kung ano ang nangyari, basta bigla nalang naganap ang lahat, nangyari ang lahat pagkatapos nung malakas na dagundong. Ang alam ko lang, nanganganib ang buhay nating lahat. Nasaan ka? Pabulong na sambit ng tao sa kabilang telepono.

Hawak ang Iphone na Pink na may Hello Kitty,... Natulala ako at Tumagaktak ang pawis sa aking mga noo, nang marinig ko yung huling sinabi nung nasa kabilang linya. Malakas na Dagundong? Yun din ba yung narinig ko bago ako mawalan ng malay sa loob ng sinehan? Ano yun? Nanganganib tayong lahat? Kanino? Saan? Bakit? Parang natuyuan ako ng laway at nagsimulang manlamig ang aking buong katawan.

Hello, Hello? Nasaan ka? Kailangan mong mag-ingat. Nasaan ka?, ulit ng boses sa kabilang linya.

Bumalik ako sa ulirat, napatingin sa paligid, umihip ang malamig na hangin. Papalubog na ang araw, nawala sa kalangitan pero hindi dumidilim. Maliwanag, maliwanag parin. Napatingin ako sa itaas, Nangilabot ako sa kulay ng langit, ang kanina'y matingkad na kulay asul ay unti-unting nagiging kulay pula.

"Nasaan ka!!! Kung gusto mong mabuhay kailangan nating magtulungan. Hindi namin alam kung sino pa at ilan pa ang natitirang gaya natin, pero lalaban tayo", ngayon ay pasigaw na ang tinig ng nasa telepono.

Lalaban? Kanino? Dumating na nga ba ang alien? At kunuha o ginawang alikabok na ang sang-katauhan? Anak ng Tipaklong, parang mas gugustuhin ko pang isa ako sa mga nawala, mas matatanggap ko pa ata na gawin akong eksperiment ng alien kesa mamatay sa takot at sa lakas ng kabog ng dibdib ko, kesa ako yung natira tapos may mga sinasabi pa itong kung sino man ito na lalabanan. Kung sa PE class nga namin pasang-awa lang ako, sa labanan pa, anong magagwa ko? Buti sana kung spelling bee yung format ng laban, o kaya crossword puzzle o sodoku. Malaki ang chance ko. Anak ng Tinapa. Lumalamig na.

Nasaan ka?

Ikaw? nasaan ka? Paano ko masisigurado na mapagkakatiwalaan kita, eh ayaw mo nga sabihin sakin kung anong nangyayari!

Ilang sandali na walang salita na lumabas sa aming dalawa. Hinga lang ang naririnig sa magkabilang linya. Ilang segundo pa, nagsalita din siya.

Ako si Brando. malumanay niyang sambit.

Ampucha naman, ang liit ng boses niya, kanina ko pa siya kausap, akala ko nung una babae o isang obit na nagbibinata dahil sa tinis ng tunog, tapos brando pangalan. di kaya pinaglololoko talaga ako nito, Ampucha. no choice, kesa naman mag-isa kong harapin ang kabaliwan na ito. Mas ok na mag-take ng risk. Mas okey na ito, ang totoo nabuhayan ako ng loob nang marinig ko na may iba pang buhay na tao, hindi ako mag-isa. Pero natatakot na talaga ako. Sino o ano ang sinasabi niyang kalaban? MMDA? Militar? NPA? Alien? CIA? Monsters? Bigfoot? Anak ng palaka, nakaka-aning na talaga ito.

Malapit na ang Gabi! kailangan mong umalis diyan. Pumasok ka sa mall, magtago ka.

Wala nang araw, pero hindi naman dumidilim. Hindi ko masabi kung gabi na talaga. Puro kulay pula lang ang nakikita ko sa kalangitan. Mula sa malayo nakikita ko ang buwan, may kakaiba sa buwan, medyo mas mailaw siya ngayon, mas matingkad. Mas malaki at mas maliwanag. Kulay Pula din.

Hindi ka dapat maabutan ng buwan. Kailangan mong magtago., may bahid na ng pagkabalisa ang boses ng nasa kabilang linya. Pumasok ka ulit ng mall, maghanap ka ng madilim na lugar, at wag kang aalis kung, hanggat di pa sumisikat ang araw bukas.

Teka, teka, pwede bang bigyan mo ako ng kahit kaunting ideya kung ano ang nangyayari, mangyayari o yung sinasabi mong kalaban na haharapin.

Kailangan mo nang umalis diya sa kalsada, bilisan mo.

Kahit nagtataka at alangan, kusang gumalaw ang mga paa ko pabalik sa loob ng mall, tangan ang iphone na Pink na may Hello Kitty habang kausap si Brando.

Wag na wag kang lalabas, kahit ano ang marinig mo, Lumalabas hindi ka dapat abutan ng liwanag ng tirik na ang bilog na buwan sa kalangitan. Wag kang maniwala, sa mga sinasabi ng mga tunog sa iyo.

Sinong sila? Sinong sila?

Lumabas ka lang kapag mainit na, kapag ramdam mo nang sumikat na ang araw. Wag kang gagawa ng kahit ano mang tu........

tooot... tooot....

Anak ng Tinapa, lowbat ang iphone na pink na may Hello Kitty.

(ITUTULOY)

Puwan : Ang Unang Tagpo

Puwan
A Mini Novel

ni Hedel Cruz

I

Madalas ako manuod mag-isa, ng sine. Pakiramdam ko kasi wala nang mas sasarap pa kundi sa panunuod ng sine mag-isa, wala kang kaibigan na mayat maya ay hihingi ng popcorn o french fries sa iyo. Wala kang kasama na magtatakip ng mata pag nandyan na yung killer, tapos magngungulit kung ano ang nangyari. Masarap manuod ng sine, kahit mag-isa ka lang at walang kasama gaya ng ibang mga kasabay mo. Bukod sa sineng palabas, masaya ding panuodin ang ibang tao sa kung ano anong ginagawa nila. May naghahalikan, nagkikilitiian, nagtatawanan, nagkakainan (ng pagkain), at naglalambingan. Higit sa lahat mas tutok ako sa panunuod, mas naiintindihan ko yung kwento. 

Hindi naman dahil sa loner ako, nanunuod din ako kasama ng mga kaibigan ko. Pero pag yung tipong gustong-gusto ko na palabas, ayaw ko ng may kasama. Gusto ko focused lang ako sa pinapanuod. Alas 10 ng gabi. Last full show. Pumunta ako sa pinakamalapit na tambayan ng lahat at pinagkukunan ni Henry Sy. Konti nalang ang tao mga dalawampu siguro, hindi nakapagtataka dahil hindi sikat ang mga bida, drama/environmental/dokyu ang palabas, na malamang kahit magyaya ako ng mga kaibigan, wala ding sasama. Kalagitnaan ng palabas, tutok ako sa palabas, ng bigla nalang may parang kung anong tunog na malakas, parang pagsabog, parang kulog, hindi ko alam kung ano. Nagtayuan ang lahat, takot at naguguluhan, isang malakas na tunog nanaman. At ako'y nawalan ng malay.

Nagising ako na nasa sahig ng sinehan, tumayo ako at napansing wala nang ibang tao sa sinehan kundi ako. Sa screen, makikita ang humintong eksena, yung pinakahuli kong nakita nung una kong marinig ang malakas na tunog. Wala akong kasama, ako nalang mag-isa. Kinilabutan ako bahagya, pero napaisip din, siguro nasira yung projector. Huminto, at naglabasan ang mga tao sa dismaya, pumunta ng counter at nagrefund. Pero gaano na ako katagal nandito sa sahig. Bakit wala man lang nakapansin sa akin? Anong oras na ba? tumingin ako sa pinto, tumigil ang relo ko. 

Tao po!!!!, sigaw ko. Maayos pa ba yung sine? Tapos na ba yung palabas? Tao po!!

Walang sumagot. 

Unti unti ko nang binaybay ang daan palabas. Madilim ang paligid, tanging ang ilaw sa screen lang at mga munting ilaw sa hagdan ang makikita. Tahimik, nakakakilabot na katahimikan. Lumabas ako ng sinehan, walang tao sa mall. Gumagana ang lahat ng escalator, bukas ang mga ilaw at pinto ng mga tindahan. Walang mga guwardya o sales lady. Umaga na. Mataas na ang araw. Mas lalo akong nagtaka. Nasaan ang lahat, sa sikat ng araw, malamang pasado alas-dose na ng tanghali. Dapat bukas na ang mall. May rally ba? Boycott sa empire ng Mall ni Intsik? Pero bakit walang tao ni isa? Ilang oras na ako nasa loob ng sinehan? O baka ilang araw na? Anong araw na? May gyera ba? May lindol? Pero wala naman kaguluhan na makikita sa paligid. Isang normal na mall ang itsura. Abnormal dahil ako lang mag-isa. Dumaan ako sa mga tindahan ng pagkain, restaurant, basa ang sahig, Amoy sunog. 

Tinignan ko ang kusina nila, sunog na mga pagkain, friend chicken, french fries, donut, pati mga lutuan at kaldero pero lahat naagapan ng water sprinkler. wala naman sunog, wala naman tanda ng kahit anong pagsabog.. Wala padin tao akong nakikita. Parang mababaliw na ako, sigaw ako ng sigaw, takbo pababa, paakyat, naghahanap ng kahit anong sign na may tao pa. Narating ko ang pinakababang palapag. Lumabas ako ng mall. Nasilaw ako ng sandali sa sikat ng araw. Lumingon sa kaliwa at kanan. Wala akong matanaw na kahit anong buhay, walang tao. Walang ingay, walang tunog ng kahit anong sasakyan. Nakahinto lahat. walang hangin, walang ulap. Mayroon lang bughaw na langit at matingkad na araw. Nasaan ang lahat? Isa ba itong malaking production ng wow mali at pinagtritripan ako ng sambayanang pilipino.? 

Seryoso, natatakot na ako. Kinurot ko ang pisngi ko, baka sakaling panainip lang. Masakit. Naiiyak na ako, para akong baliw, patakbo-takbo sa parking lot. Tinitignan ang bawat nakaparadang sasakyan. Umabot na ako sa gilid ng edsa. Wala padin. Kahit tunog ng tambutso, makina o utot ng aso wala. 

Anak ng tipaklong, anong nangyayari? nasaan sila? nawala ang lahat? bakit ako lang ang nandito. sinakop na ba tayo ng alien at kunuha ang mga tao, naiwan ako dahil nakatulog ako sa loob ng sinehan? Kung minamalas ka nga naman. Kinapa ko ang bulsa ko, naalala ko ang telepono ko, tumawag ako sa mga kakilala at kapamilya. Walang sumasagot. Sa loob ng ilang oras, puro boses lang na paulit ulit. "Im sorry the number you dialed is currently out of reach/unattended. Naiiyak na ako, boses nalang nung recording sa telepono ang nagpapalakas sa akin, na nagsasbi na hindi pa ako hibang. Na may tao talaga sa mundo noon, at ako nalang ang natira. 

Nakahandusay sa gitna ng edsa. Walang ibang ingay kundi ang aking pag-hinga. Biglang may tumunog sa di kalayuan. Isang telepono, nagkandara pa ako na hanapin ito. Palapit ng palapit sa kung saang direksyon ito. Sa loob ng isang kotse. Sarado. Naka-lock. Kita ko mula sa bintana yung ilaw ng cellphone. Kumuha ako ng bato, binasag ang salamin, parang kidlat na pumunit sa katahimikan ang tunog ng mga nababasag na bubog. Inabot ko ang cellphone. Iphone, kulay pink na may hello kitty. 

Hello!!! Hello!!! Anong nangyayari? Hello!! Nasaan ka? Bakit walang mga tao. Nasaan ang lahat? Anong nangyayari?

Shhhhhh... wag kang maingay, sagot ng nasa kabilang linya..

Nasaan ka? Wag kang matakot... may iilan pang natira. Nasaan ka? Wag kang maingay. Baka mahanap ka nila. Magtago ka. At sundin mo ang lahat ng sasabihin ko kung gusto mo pang mabuhay..

(ITUTULOY)

Sa Totoo Lang!

SA TOTOO LANG

ni Hedel Cruz

Sa totoo lang naisip ko na yan. Mahiyain lang ako. May ganun talaga, mga taong tanga tulad ko. Eksampol ay Mga taong Kahit nakaimbento na ng gamot sa cancer nahihiya ka na ipaalam sa mundo, kasi hindi ka sanay, takot ka, sa rejection, pagtawanan, mababa self-esteem mo, hindi ka sanay sa atensyon. Madaming dahilan kung bakit, maaring nung bata ka lampa ka kaya hindi ka nasanay makipaghalubilo, dati sungki ngipin mo kaya kahit nagpa-brace at maayos na ngipin mo di ka sanay ngtumiti. Dati ikaw yung binubully kaya takot ka magtiwala, dati kang nasaktan kaya ayaw mo na sumubok. Ganun talaga ang mundo, una-una lang, either unahan mo yung takot mo o ikaw ang maunahan nito.

TITANIC: 10 REASONS KUNG BAKIT SELFISH SI ROSE

10 REASONS KUNG BAKIT SELFISH SI ROSE AT SIYA ANG KONTRABIDA SA TITANIC AT HINDI YUNG ICEBERG:

ni Hedel Cruz

1. ANG DAMI NIYANG MALETA.

2. NAKAKALAKAD PA NAMAN SIYA GUSTO NIYA BINUBUHAT PA SIYA KASAMA WHEELCHAIR.

3. GUSTO SPECIAL TREATMENT SA SALVAGE SHIP MAY SARILING KWARTO DALA PA GOLDFISH.

4. SINUWAY NIYA ANG NANAY NIYA 

5. TWO-TIMER SIYA

6. BUMALIK SIYA SA TITANIC KAHIT NAKASAKAY NA SIYA SA LIFEBOAT 

(SAYANG YUNG SPACE NIYA SANA BINIGAY NIYA NALANG SA IBA)

7. KASYA NAMAN SILA NI JACK DUN SA KAHOY

8. HABANG MADAMING NAMAMATAY AT NILALAMIG SI JACK, NATULOG LANG SIYA.

9. NAGPALIT SIYA NG PANGALAN SA DULO (NAGPANGGAP NA PATAY)

10. ILANG TAON HINANAP NG MGA SCIENTIST YUNG DIAMOND, NASA KANYA LANG PALA. TINAPON SA DAGAT.

Seryoso. Pramis!!!

Seryoso. Pramis!!!
Hedel Cruz

Hindi ako mataba, malusog lang. Malaki man ako, hindi ako lampa. Kahet hamunin mu ko ng takbuhan, mauna ka man mas matagal naman ako bago huminto. Dati akong mananayaw sa entablado, umaakyat ng bundok, nagbi-bike at weight lifter. nagtry dn ako magdragon boat, at marathon. 3 beses ko din inikot ang mula antipolo-marikina-antipolong lakad lang. Humanda ka pag sinipag ulit ako, sa ngayon cge tumawa ka muna. pero pag bumalik na dating katawan ko, pustahan maglalaway ka ng todo.

MINSAN

MINSAN

Hedel Cruz

Minsan mapapaisip ka, 

worth it ba talaga, 

ang lahat ng ito? 

tapos bigla nlng 

kukurutin ka ng konsensya. 

Ilang taon na lng 

ang itatagal ko sa mundo. 

Wala pa akong nagagawa 

para mabago ito. 

Kahit paano, 

sana sa mga taong 

nakasalamuha ko, 

kahit konti. 

sana meron. 

Kung wala Sisimulan 

ko sa mga pagbahagi ng kwento. 

Baka sakali, 

sa maliit na paraan. 

Baka, baka, 

baka gutom lang ito.

Genie

Ang Mahiwagang Genie

by Hedel A.Cruz

Isang araw may isang lalaking nagbabsura ang nakapulot ng isang lumang takure. Kiniskis niya ito at may lumabas na maraming usok. Nang mahawi ang usok lumabas ang isang genie. Cute na cute, may bigote kamukha ni Val Sotto pero chubby.

Isa akong Genie, salamat at pinalaya mo ako sa pagkakakulong ng mahabang panahon mula dyan sa takure. Lintik na mangkukulam kasi yan, hindi matanggap na nagbreak kami kaya kinulong ako. Ikwekwento ko pa sana sa iyo ang aming love story pero magpapaysbuk pa ako. Kailangan ko pa palitan ang aking relationship status.

Totoo ka ba?, tanong ng lalaki.

Hindi, hindi ako totoo, joke time lang ito. Malamang totoo ako. Ano akala mo prank joke lang ito ng Wow Mali. Adik ka ata eh. Paano naman ako magkakasya dito sa Takure?

Wag mo akong sasaktan.

Tanga, genie ako hindi demonyo, saka ano mapapala ko kung saktan kita? Gawain yun ng pulis, tanod at gobyerno. Baka mawalan sila ng use sa mundo.

Anong gusto mo sakin?

Dahil pinalaya mo ako, bibigyan kita ng isang kahilingan. Maari mong hilingin ang kahit ano, basta bawala ang kayamanan, bahay, lupa, at material things. Dapat ang wish mo ang magiging simula ng pagbabago ng iyong buhay. Dapat for the better good ng iyong buhay, bayan o pagkatao. Pero gaya nga ng nasabi ko bawal ang materyal saka ng World Peace.

Bakit hindi pwede ang World Peace?

Para mo naring sinabi na pwedeng maging giant ang bulate. Imposible kasi ang world peace. Magagalit si Lord. Binigyan niya kayo ng Free Will. Dapat kayo gumawa nun. Tao ang sagot sa problemang yun. Hindi genie.

Ang korni naman nun. Hindi na nga pwede ang world peace. Tapos hindi pa pwede ang kayamanan. Ano namang hihilingin ko, eh ang magiging better good lang naman sa buhay ko kung magkakaroon ako ng limpak-limpak na salapi.

Hindi pwede yun, kasi may bagong rules na ang mga genie. Madami kasing humihiling sa mga genie ng wealth and fame. Kaso dahil nga likas na sakim ang tao, madali rin itong nawawala. Mas mabilis pa sa fast break ni Kobe Bryant kung magwaldas. Wala pang isang taon. Naghihirap ulit. Dati may humiling sa ka-brad ko, matanda, humingi ng ginto at mga babae. Ayun inatake. Patay. Yung iba naman sa sobrang yaman, nakidnap.

Eh ano namang hihilingin ko, kung di pwede pera. Matanda nadin ako, walang pamilya. Luge naman ako kung pagiging healthy hilingin ko. Eh sa kapal ng usok at sa dami ng tira-tirang chicken joy na kinakain ko, mabilis din akong medededz.

Madami ka naman pwede pang hilingin, tulad ng dunong, trabaho, maging maputi at matibay lahat ng ngipin ng tao, pero malamang patayin ka ng mga dentista dahil mawawalan sila ng trabaho.

Eh kung immortality kaya?

Bawal din yun, maliban nalang kung gusto mo ding maging genie. Pero bilang newbie, sa bote ng toothpaste ka ikukulong.

Ang hirap mo naman maging genie. Tapos Isa lang ang hiling na pwede.

Ang dami mo namang arte. Bibigyan ka na nga ng wish. Bilisan mo manood pa ako ng TV. Nahanap na daw si Elisa eh.

Nagisip ng mabuti ang lalaki. One Wish. One Wish.

Alam ko na. Gusto ko ng trabaho. Pero gusto ko yung palagi akong nakakapunta sa malalayong lugar, yung nakakatravel ako. Pero mas madalas naka-upo lang ako. Tapos mabilis ang pasok ng pera sa akin. Minu-minuto dumadaan ang madaming pera sa mga palad ko.

Hmmmm. Sigurado ka na ba sa wish mo.

Bakit may mali ba sa wish ko? O ayan yung wish ko hindi materyal. Trabaho, para sa ikauunlad ng buhay ko. Pagpapaguran ko ang mga salaping dadaan sa aking mga palad. Paghihirapan ko din naman yun.

Sige tutuparin ko ang wish mo. Bibigyan kita ng Trabaho. Makakapunta ka sa malalayong lugar. Makaka-travel ka. Mabilis na papasok ang pera sa iyo, kahit naka-upo ka lang dadaan sa iyong mga palad ang pera bawat segundo, minuto. Oras-Oras. Your wish is my command.....

Poof!!! Natupad ang wish ng lalaking Basurero.

Isa na siya ngayong Jeepney Driver.

Si Inday na walang Malay

Si Inday na Walang Malay

Hedel A. Cruz

Ako si Inday

Si Inday na Walang Malay

Inday na palaging may among mataray

Oh, bakit ganito ang buhay.

Kami yata ang pinaka-api

Sa Pelikula man o T.V.

Laging Background sa tabi

Madalas wala pang linyang sinasabi.

Palagi nalang "Yes Mam, Yes Madam"

"Yes Sir", "Ano po yun Senyora?"

"Wag po! Wag Po! Senyorito"

Madalas nakaka-init talaga ng ulo.

Tuwing kainan lang kami nakikita

May dalang Juice o Kape sa Tasa

Kung minalas-malas pa

Yung unang binabaril ng masamang tao.

Laging eksena sa kusina.

O kaya sa kalsada, Tsismosa.

Binabatukan ng Bida.

Laging Puntong Bisaya, Ano ba?!

Kami na laging tinatawanan

Kasi role namin laging ekstra lang

Kahit pa naka-uniporme ng magara

Kami laging bale-wala.

Kung hindi naman pinagtatawanan

Kami naman ay laging nilalapastangan.

Paanakan ng amo.

Madalas naka-bukaka, Ginagahasa.

Kapag panget na Inday.

Yun yung laging tinatawanan.

Kapag maganda naman.

Laging Binabarubal at ginagapangan.

Hay kay Hirap maging Inday.

Kami ang laging walang buhay,

Inday-Inday na walang malay.

Kung maging bida man laging may umaaway.

Bilang lang sa daliri ang Inday na matagumpay.

Kelan kaya kami sa pedestal mailalagay.

Kami ang mga Inday.

Inday na walang malay!

Photo: Google Image Search Engine. No Copyright Infringement Intended